Directores/as
Ollo de vidrio

5×5 Curtametraxes Luis Avilés Vs Ángeles Huerta

O socio Luis Avilés e a socia Ángeles Huerta achégannos unha escolma de curtametraxes inspiradoras. Unha listaxe heteroxénea que combina obras clásicas e algunhas máis recentes de procendencias e técnicas de realización tamén diversas. Continuamos compartindo recomendacións na nosa sección 5×5.

Luis Avilés: Coruña Imposible (Paco Rañal, 1995)

Esta curta de Paco Rañal foi reveladora para min do cine que se estaba facendo en Galicia daquela, eu viña de Barcelona e non sabía o que se estaba cocendo na casa. Coruña imposible é unha curta impactante a medio camiño entre a comedia e o terror e fala dun mundo moi particular: o que está na cabeza de Paco Rañal, que por propia vontade deixou o cinema; eu espero que o reconsidere.

Ángeles Huerta: Neighbours (Buster Keaton, 1920).

Podería escoller calquera outra das curtas de Keaton (The Goat, The Haunted House…). Todas comparten esa comicidade acrobática que tanto me fascina, as coreografías perfectas, unha escenografía tan dinámica como a dos propios actores…pero é que ademais en Neighbours -a pesar do maléfico sogro, do xuíz, da policía- o amor triunfa. Que máis queredes.

Luis Avilés: Miradas asesinas (Alex de la Iglesia, 1991)

Mirindas asesinas foi outra revelación, incuestionable. Daquela o feito de facer curtas era case anecdótico, e Mirindas Asesinas foi a chegada apabullante e asombrosa de Alex de la Iglesia. A historia, con aires de comic e a forma con tono expresionista e moita frescura, fixeron desta curta un material de culto e encima Alex de la Iglesia regalounos a figura xa inesquecible de Alex Angulo asesinando a diestro e siniestro: Impagable.

Ángeles Huerta: La Jetée (Chris Marker, 1962)

Que podo dicir da Jetée. A liberdade formal máis absoluta. Ámoa porque eleva a fotonovela (xénero ínfimo, popular, femenino) a arte de vanguardia. Polo seu uso da voz en -off e por esa trama de ciencia ficción existencial. E porque -como no Edipo– o verdadeiro drama non está nunca en facer ou deixar de facer, senón en recoñecerse.

Luis Avilés: Foutaises (Jean Pierre Jeunet, 1989)

Descubrín a maneira tan particular de contar a normalidade de Jean Pierre Jeunet nesta curtametraxe do 1.989, anterior a Delicatessen e a Amelie. A distorsión medida da realidade, os personaxes coma de debuxos animados e o ritmo músical agochado na maneira de contar, deixan ver un pouco o imaxinario personal de Jeunet, presente e evolucionado en todo o seu cine posterior.

Ángeles Huerta: La valiente (Isabel Ayguavives, 2003)

Desta peli fascíname a súa sensibilidade para captar o medo infantil en toda a súa dureza. Gústame moito o ritmo (o ritmo para min constitúe o 90% do éxito dunha curta, ten que estar moi marcado, non hai tempo para recuperarse de posibles baixóns) e a dirección de actores paréceme estupenda. A película fuxe totalmente desa tendencia que hai de relativizar ou dulcificar os problemas da infancia, e a nena ten unha solidez en pantalla que xa quixeramos moitos. Moi fan desta nena e da súa directora.

Luis Avilés: Alumbramiento (Víctor Erice, 2002)

Non serei eu que fale do cinema de Erice, está todo dito. Nesta curta non sobra nin falta nada, transmite calor, angustia, impotencia…e o único do que fala é do tempo é do etereos que somos. É unha obra maestra, medida, impactante e sólida; con poucos elementos narra de xeito contundente e sorprendente. É un traballo inspirador, dan ganas de facer cine.

Ángeles Huerta: Vidros partidos (testes para un filme en Portugal) (Víctor Erice, 2012)

O último agasallo que nos fai Víctor Erice. Fai parte da película colectiva Centro histórico, un encargo feito conxuntamente a Manoel De Oliveira, Pedro Costa e Aki Kaurismäki co gallo da escolla de Guimarães como Capital Europea da Cultura no ano 2012. O escenario, unha fábrica hoxe abandonada que chegou a ser unha das máis grandes fábricas téxtiles de Europa. O protocolo de partida: “Quem son eu através da minha memoria? E como é que a minha memoria é partilhável con outros?”. A partir de aquí, o que Erice fai é gravar unha serie de entrevistas cos antigos obreiros da fábrica e, logo da pertinente selección, convidar a esas persoas a escribir con el unha especie de apuntamentos para o que sería un guión daquilo que van contar das súas vidas. Nin documental nin ficción; simplemente cinema.

Luis Aviés: The Heat/Zar (Bartosz Kruhlik, 2013)

Atopei esta curta facendo a selección do festival de curtas de Noia. É un traballo que comeza cun tono amable e a metade transfórmase nun relato hostil, tenso e brutal, recórdame ó cinema de Haneke, está cargado con esa dose de violencia casual e aterradora, case cotidiana. A Bartosz Kruhlik, o realizador polaco dete traballo non lle tembla o pulso, haberá que estar pendientes do que fará no futuro.

Ángeles Huerta: Todo un futuro juntos (Pablo Remón, 2014)

Algo recente logo de tanto clásico. Persoalmente, a curtametraxe española que máis me gustou este último ano. En principio, dunha simplicidade que parece case banal: dous bancarios involucrados na estafa das preferentes, conversan cínicamente nun bar. Un deles, vén de sufrir un escrache. Pero o curioso é que, neste escrache, o home namora dun xeito total, asoballante. E cre ler no obxecto dos seus desexos os sinais dun amor igualmente devastador. A forza da curta reposa nun guión magnífico, unhas interpretaciones extraordinarias e un traballo de cámara que fai que unha conversa na barra dun bar teña un dinamismo e unha cantidade de matices digna de espazos moito máis amplos. Nos últimos anos pensei moitas veces en filmar algo que condensase toda a raiba e o absurdo deste episodio, e non me importa dicir que me encantaría asinar esta película de Pablo Remón.